Home.

Sweet home.

!!!HELP!!!

Nie lubię późnej jesieni/zimy. Nie lubię listopada i grudnia. Tak bardzo potrzebuję kogoś, kto mnie przytuli. Z każdym oddechem jestem bardziej i bardziej bezbronna, ale tylko wobec jednej osoby. Z jednej strony jeden uśmiech spowodował, że myśle ciągle o tej osobie i fajnie byłoby spędzić z nią trochę czasu, ale z drugiej strony...
Wczoraj miałam się z nim zobaczyć, ale (całe szczęście) odrobinę przeszkodził nam los. Trudno. Może jeszcze kiedyś się uda.

Pompeczka.

Jeśli ktoś spotka na mieście moją pompkę to powiedzcie jej, że nie jestem na nią zła, ale niech już wraca do domu, bo jest TU potrzebna.

Wczoraj miałam chociaż rylax od 19:30-22... Weśrzesz i Kabaret Pod Wyrwigroszem.

Od kilku dni nie śpię. Nie wiem czy to zmęczenie przygotowaniem do wyborów (w sensie do komisji) czy może... stres. Powoli nie wiem, jak się nazywam, a jutro muszę działać (co najmniej) obrotach 120%!!! Dam radę? Mam nadzieję... yerba mate już uszykowana na jutro, na cały dzień. Znając mnie to nakręcę się jutro tak, że dam radę, ale w poniedziałek (mam nadzieję) padnę trupem.

#hasztag

#hasztag #tak #bardzo. Czyli w końcu (od jakiś 3tygodni) mam insta. Nie wierzę.

SURPRISE!!! albo "komplikacje" jak kto woli.

Jeszcze wczoraj uwielbiałam niespodzianki. Środa - pyszna! Nie powiem. Ale teraz?! Porażka. Tragedia. Nienawidzę niespodzianek.

"Tak mało o życiu wciąż wiem

czy z wiatrem mam biec, z uśmiechem budzić się

pamiętam Twoją twarz, tak jakby przez mgłę

Pamiętasz, byłam Twoja, jak nikt kochałam Cię

Pracę mam i wszystko jest OK

dzieci śpią, a ja uśmiecham się

piszę wiersze w sekretnym zeszycie

wiedz kochany: ułożyłam sobie życie

I nagle Ty stoisz dziś w moich drzwiach

i pytasz mnie czy może kogoś mam

więc jeśli Bóg zrobić mógł taki żart

to po co tyle straconych w życiu

lat, straconych lat?

I nagle Ty stoisz dziś w moich drzwiach

i pytasz mnie czy może kogoś mam

więc jeśli Bóg zrobić mógł taki żart

to po co tyle straconych w życiu

lat,straconych lat?

I nagle Ty stoisz dziś w moich drzwiach

i pytasz mnie czy może kogoś mam,

więc jeśli Bóg zrobić mógł taki żart

to po co tyle straconych w życiu

lat, straconych lat?"

"To jest dla mnie cud, 

że patrzę jak uśpiona 

ponad słowa które
podałeś mi jak lód

I tyle z tego wiem, 

co trwać ma jest na chwile

Gdy zabrakło Twoich rąk 

moje stały się niczyje

Nie wierzyłam w to że żyję 

Cztery lata zapomnieć chcę 

Nie waż się przyjaciółką nazwać mnie 

Cztery lata kochałam Cię

tak jakby świat przetrwać miał 

tylko dzięki nam niezachwianie 

To jest jak cud, 

że mimo wszystko mogłam 

w sobie sens odnaleźć 

Co dla mnie skarbem 

dla Ciebie było piaskiem 

na plaży rozsypanym 

Cztery lata zapomnieć chcę 

Nie waż się przyjaciółką nazwać mnie 

Cztery lata kochałam Cię

tak jakby świat przetrwać miał 

tylko dzięki nam

Cztery lata budowałam dla nas dom 

w nim mieliśmy żyć 

lecz to był tylko zamek z piasku 

nie zostało z niego nic 

To jest jak cud, 

że mogę wszystko przetrwać 

i stać się przez to lepsza

Cztery lata zapomnieć chcę 

Nie waż się przyjaciółką nazwać mnie 

 Cztery lata kochałam Cię

tak jakby świat przetrwać miał 

tylko dzięki nam

Cztery lata

Cztery lata"

Czy faceci serio myślą, że jak po jakimś czasie (czytaj bardzo długim czasie) staną w drzwiach i rzucą "Cześć, tęskniłaś? Bo ja bardzo. Jestem wolny. A Ty?" To My - kobiety - wybaczymy im wszystko i porzucimy rzeczy dla nas istotne (te nieistotne też) tylko po to, żeby rzucić się na jego szyję - oczywiście zaspokajając jego przerośnięte ego. Otóż... nie. Ok czasem mamy ochotę to zrobić, ale wiemy, że nie możemy. Bo nie.

Historia w skrócie wygląda mniej więcej tak: w filmie "Tylko mnie kochaj!" Michał mówi do Julii o swoim poprzednim związku "Byliśmy niby razem, ale jednak osobno." To z nami było zupełnie odwrotnie "byliśmy niby osobno, ale  jednak razem".

"I tried to paint you a picture

The colors were all wrong
Black and white didn’t fit you ..and all along
You were shaded with patience
Your strokes of everything
that I need just to make it
But I can see that

Lord knows I’ve failed you
time and again,
But you and me we’re all right

We won’t say our goodbyes
You know it’s better that way
We won’t break, we won’t die
It's just a moment of change
All we are, all we are
Is everything that’s right
All we need, all we need
A lover’s alibi

I walked a minute in your shoes
They never would’ve fit
I figured there’s nothing to lose
I need to get
some perspective on these words
before I write them down
You’re an island and my ship
has run aground

Lord knows I’ve failed you
time and again,
But you and me we’re all right

We won’t say our goodbyes
You know it’s better that way
We won’t break, we won’t die
It's just a moment of change
All we are, all we are
Is everything that’s right
All we need, all we need
A lover’s alibi

Every single day that I can breathe
You changed my philosophy
I’m never gonna let you pass me by

So don’t say your goodbyes
You know it’s better that way
We won’t break, we won’t die
It’s just a moment of change
So don’t say your goodbyes
You know it’s better that way
We won’t break, we won’t die
It’s just a moment of change
All we are, all we are,
Is everything that’s right
All we need, all we need,
A lover’s alibi

So don’t say our goodbyes
You know it’s better

We won’t break, we won’t die"

.

Jeśli...

... wspomnę o Karolu i chęci rozmowy z nim, niech ktoś mi walnie w łeb, proszę. Dziękuję.

InstaInsta.

Planuje założyć instagrama. Jeszcze przed całą procedurą pojawił się "gigantyczny" problem... JAKI LOGIN WYMYŚLIĆ!?
Załamanie nerwowe ma jednak spore plusy. Problemy z dupy wydają się przeogromne. Nie przejmuje się tym co istotne, więc... "żyć nie umierać"... Pomijając fakt, że z dnia na dzień jest co raz gorzej. No ale plus jest taki, że pojawi się więcej wpisów. Chyba.

Again.

Dziś jest trochę lepiej. Rozmowa z Aśką i Piotrkiem dużo dała. Dziękuję programistą za skype!!!

Tyle że ogólenie... jeśli tylko Lux i 52 mnie zbiera do kupy, to coś na bank jest nie tak. Do tego płaczę na Luxie i 52 to mnie totalnie rozwala. Ok. Coś mnie od dawna niszczy od środka. Tak, jestem tego świadoma. To już trzeci rok. Przychodzi jesień i *buuuum*

"Chyba jestem zły, bo nie jestem z, a obok 

między sercem i głową, mną a tobą

Między ciszą i rozmową pisząc i tworząc 

Siedzę tu niby obok, a jednocześnie przemierzam kosmos

Spójrz jaki piękny dzień w środku tej nocy

Ty tego nie widzisz i mówisz, że potrzebuję pomocy

Zbyt często tak jest i przez to jest tak 

Że choć bardzo tego chcę, ty nie widzisz żadnych zmian

Bo znów wybieram bycie sam na sam ze sobą

I choć z Tobą to jakbym szedł przez życie sam samotną drogą

A dźwięki nie mają nic mi za złe

Zdarza się fałszywa nuta, ale wszystko to nie ważne

Słowa także nie mają mi nic za złe 

Nawet gdy czasem na nie wrzasnę zawsze mówią prawdę

Nie zadawaj pytań, to nie usłyszysz kłamstw

Chowam coś w sobie, czego nie uwolnię

Mniej wiesz o mnie, to śpisz spokojniej

Są chwile w których chcesz być sam

Nie ważne ilu naokoło ludzi

Tylko Ty i Twój własny świat

Bo ten realny czasem chcesz opuścić

Z błękitu w czerń, gdzie złość oświetli drogę

Zgubiłem sens i odnaleźć go nie mogłem

Własny świat nagle wydał się tak obcy

Tak pusty, chłodny, nieistotny

Chciałem wystraszyć słońce

Zabić dnie, ożywić noce

I groziłem chmurom też

Że wzrokiem je przebiję i zamienię w deszcz

Aby zmył zaschnięty strup wspomnień

I spłynął po mnie

Gdy na wietrze zapalasz świeczkę

Dobrze wiesz, że nic na tym świecie nie jest wieczne

A samotność to taka straszna trwoga

Kiedy zostają tylko zdjęcia po tak wielu osobach

Żal jest chyba bardziej ciężkostrawny od prawdy

Trawisz go samotnie, chcąc by było tak jak dawniej

A dawne dni przepadły, odbijają się echem

Tych wszystkich twarzy z waszym wspólnym śmiechem

Urwanym jak hejnał tak po prostu

I czasem tak po prostu chciałbyś to wszystko zostawić

I być tam z nimi, jeśli nie mogą być z nami

Bezsilność tak chce, ale lepiej zrób coś dla nich

Te myśli są złe, więc w sobie je zabij.

Więc w sobie je zabij.

Są chwile w których będziesz sam

Nie ważne ilu naokoło ludzi

Tylko ty odczuwasz ból tych ran

I żal który nie chce Cię opuścić"

"Napiszę list otwarty do prezesa drogi mlecznej

czy może widział się z tym co obiecał nam życie wieczne.

Zarząd nic o tym nie wie, rada nadzorcza milczy

to skąd prosty człowiek ma wiedzieć czy może na końcu na coś liczyć.

Pustka , strach, samotność, dragi,

przemoc, śmierć, człowiek nagi.

Ogień, łzy, pieniądze, ropa,

władza, wpływy, bieda, pokarm.

Krew, gniew, bunt, ból, 

walka, dni, cisza z chmur.

Miłość, wiara, piękno, usta,

zdrada, strach, samotność, pustka.

A co z życiem doczesnym, czy jest tam ktoś od tego ?

No bo ja jako pierwszy chciałbym żeby sypnął mi manną z nieba .

Otworzył fundusz zapomogowy pod nazwą "Bóg człowiekowi".

Kościołów jest już dość, niech w siedem dni dom mi stworzy.

Zaduch, zwątpienie, bezsens, słabość,

Czas, pełne goryczy osowiałe ciało, on ma dość.

Dół, pretensje, kęs nie do przełknięcia,

stres, depresja, nawet gdy śpisz w ciepła objęciach.

Niemoc, przemoc, na noc klin nasenny, 

Podróż w głąb gdzie pali się żar gehenny.

Winy własne, cudze są we mnie,

Gdzie jesteś ? Szukałem pod kamieniem, w połamanym drewnie.

Blady jak opłatek i żałując już za jutro,

Między ciemnością i światłem stawiam siebie jako lustro.

Tam gdzie ludzkość jest duszno, tam gdzie bóstwo jest pusto,

Więc gdzie jest ten jedyny co ma moc zamieniania słów w czyny?

To czy klęknę czy nie klęknę jest mu idealnie obojętne,

Może lepiej dla mnie będzie gdy nie będę szukał na niebie,

I zajrzę w głąb, w swe wnętrze, by odnaleźć tam wiarę w siebie.

Moc bogów krąży z tym, który nie zna pojęcia litości,

Dostąpisz łaski gdy nigdy nie będziesz o nią prosić.

Wiatr jest niespokojny nie lubi takich opowieści,

Posłuchaj a zrozumiesz może odnajdziesz go jako pierwszy."

"Byłem wilkiem w potrzasku

Odgryzłem łapę o brzasku

Wolność gęstą czerwienią

Pokryła moje kły

Uciekłem ranny

Strach, ból i trzy łapy

W amoku biegnąc

Oprócz krwi spijałem łzy 

Wyłem do księżyca

I prosiłem o litość

Kiedy głód i łatwy łup

Przywołał gończe psy

Wilk wolny, wilk kaleka

Miałem trwać, nie uciekać 

Karmiłem wilka

Którego psy rozszarpią dziś

A we mnie samym wilki dwa

Oblicze dobra, oblicze zła

Walczą ze sobą nieustannie

Wygrywa ten którego karmię 

Uciekałem bez siły, wilki za plecami wyły

Miałem tylko nadzieję i otwarte drzwi

Padłem na kolana i walczyłem do rana

Nie wiedziałem, że jestem w sobie taki zły

Latami dokarmiałem tego, którego nie chciałem

On głęboko zatopił we mnie swoje kły

Twoja modlitwa złapała go w sidła

Teraz jestem wolny, tak jak ty

A we mnie samym wilki dwa

Oblicze dobra oblicze zła

Walczą ze sobą nieustannie

Wygrywa ten, którego karmię

W budzie skundlone myśli

Ochłapy pragnień w brudzie miski

Rzucone smutną

Jałmużną psu

Karuzela świata pędzi

Zaprasza blaskiem rtęci

I jaskrą zazdrości

Pokrywa wzrok

Wiara i miłość nad wszystko

Reszta to proch, pył i nicość

Wolisz egoizm życia bez granic?

Wygra w tobie ten wilk, którego nakarmisz

Wygrywa ten, którego karmię

Wygrywa ten, którego karmię"

"Wiara, siła, męstwo -

to nasze zwycięstwo!

Kiedy duch i serce jest silniejsze niż ciało

to ból wśród nieszczęść uczynił Cię skałą.

Tylu już przegrało, zabiła ich słabość,

Ty wśród nich wyciągasz dłoń po wygraną.

W każdym moim zwycięstwie jest pot i krew poświęceń. 

Chcę ubrudzić ręce, by wybudować szczęście,

ubrudzić ręce, by wybudować szczęście.

Na ziemię powaleni, wstajemy, nie giniemy - 

ta krew już raz przelana, nie wyschnie wciąż i płynie!

Wiara, siła, męstwo -

to nasze zwycięstwo!

Nie czas wątpić, gdy się wali

silniejsza ma być wiara,

a przeciwności z bara rozwalać jak taran.

Trza spalać granice starań i przekraczać słabości ciała

W każdym moim zwycięstwie jest pot i krew poświęceń, 

chcę ubrudzić ręce, by wybudować szczęście,

ubrudzić ręce, by wybudować szczęście.

Na ziemię powaleni, wstajemy, nie giniemy - 

ta krew już raz przelana, nie wyschnie wciąż i płynie!

Wiara, siła, męstwo -

to nasze zwycięstwo!

Na ziemię powaleni, wstajemy, nie giniemy - 

ta krew już raz przelana, nie wyschnie wciąż i płynie!

Na ziemię powaleni, wstajemy, nie giniemy."

"Chcesz ze mnie kpić? 

Nie poczułem nic, daj bis 

Nie powiedziałeś tego w ryj 

To nie powiedziałeś nic

Mam dość patrzenia jak zazdrość cię zżera 

Unikasz spojrzenia twarz w twarz 

Masz aż za dużo do powiedzenia 

Nie obrażaj więcej, nie obrzucaj mięsem 

Jak skoczy napięcie gdy spotkamy się w mieście

Albo na koncercie, patrz mi na ręce bo za siebie nie ręczę 

Nie jestem żadnym emcem, Niemcem 

Mów mi Hans Franc Frencel 

Odłóż mikrofon i nie mów nic więcej 

Zaciśnij pięści, to pride Dębiecki 

A w konsekwencji wyniesiesz z lekcji 

Jak nie splamić honoru 

Jak nie sprawić zawodu 

Jak coś zrobić dla zasady 

Jak poświęcić się dla sprawy 

U mnie zawsze dumnie choćby w trumnie – DĘBIEC! 

Siła w żyłach pływa, wygrywam i przegrywam 

To proste, gorzki posmak troski z Polski 

Zmień te wnioski i nagraj to potem, raporty rap o tym, 

Muzyka co dzień i przed snem niezbędna jak tlen 

Nie palę aż zgasnę, jasne? Słucham aż zasnę,

Na słowa nie walczę właśnie 

Znasz mnie, patrz się w inna mańkę 

Pchasz się? Skończ tą bujankę 

Masz mnie błaźnie, za kozaka na taśmie 

Sprawdź mnie gdy klasnę , ty zgaśniesz, właśnie tak! 

Przemyśl to, masz czas by dojrzeć, wróć by spojrzeć, 

Stań twarzą w twarz I pokaż co masz ! 

Chcesz ze mnie kpić? 

Nie poczułem nic, daj bis 

Nie powiedziałeś tego w ryj 

To nie powiedziałeś nic

Słowa co was sprowadzą na ziemię

Mowa co wam zmieni spojrzenie 

Co masz to mów, ja nie cofam słów 

Wierzę w to co mówię 

Uwierz, mówię z przekonaniem 

Zaangażowanie daję w to nagranie 

Mocny tekst to lek na otrzeźwianie 

Młodych Polaków na życiowym kacu 

Pracuj lepiej nad sobą, ratuj by się nie staczać 

Bo tu praca nie popłaca jak sam nie wymacasz 

To wracasz z niczym, leżysz i kwiczysz 

W tej dziczy na dzielnicy 

Farciarz bo mam dość wsparcia, dość żarcia 

Innym na starcie nie starcza na starcia 

Z kolejami życia na torach tych czasów 

By bez nowych adidasów dać radę

Nadążając za biegiem wydarzeń 

Ja mam perspektywy, ich się trzymam kurczowo 

Też je masz, więc rusz głową 

I zrób coś z sobą, myśl przyszłościowo 

By się śmiać w twarz wrogom 

By stać twardo na ziemi 

Jedną i drugą nogą by móc pomóc 

Wszystkim bliskim co nie mogą 

Na państwowym garnuszku nie jest kolorowo 

Trzy i pół stówy zasiłku, osiem stów pensja 

Recesja jest jak presja 

Stres bo nie stać cię by przetrwać 

Płacz, trudności, przejścia 

Z miejsca rodzi się agresja 

Nie jest tak? 

Trudno przestać o tym gadać 

Sprawa jest jak zaraza 

W konfrontacji trzeba się narażać 

Nie uciekniesz, nie unikniesz 

Możesz to odwlec na swoją niekorzyść 

By potem polec i dać się dobić 

Nie wygram nie podejmując rękawic 

Co nie może zabić to wzmocni 

Baczność! Przemyśl! Spocznij! 

Chcesz ze mnie kpić? 

Nie poczułem nic, daj bis 

Nie powiedziałeś tego w ryj 

To nie powiedziałeś nic"

"O Babilonie, Babilonie

Twój obraz w mojej głowie płonie

O Babilonie, Babilonie

Jego wieże pną się tak wysoko

Pieniądz, gotówka, pieniądz, gotówka

Mury niedostępne, bramy zamknięte

Euro, złotówka, dolar, złotówka

Widoki piękne lecz nie dla twych oczu

Przelew, czek, konto, złota karta

Jedna przepustka da ci to poczuć

Giełda papierów, akcje koncernów

Własne biuro na najwyższym piętrze

Ludzi w zarządzie i w rządzie mieć mądrze

Większe wpływy, zyski większe

To co najcenniejsze jest najważniejsze

Mieć ideały takie jak materializm

Cena zakupu, rabat, cena sprzedaży

Wierzyć w kapitał, nie wierzyć w czary

Faktura VAT, procent, wysokość marży

To klucz dobra, o którym marzysz

Przychód, dochód, koszta własne

W tym wszystkim ważne by nie zapomnieć

Biznes plan, rozwój, kalkulacja

To czego sprzedać ani kupić nie możesz

Target, kontrahent, marketing

Target, kontrahent, marketing

O Babilonie, Babilonie

Twój obraz w mojej głowie płonie

O Babilonie, Babilonie

Czy kiedykolwiek cię dogonię

A wszystko dokoła jest zimne

Nawet powietrze staje się inne

Ludzie zamknięci w swoich światach

Brat nie poznaje już swego brata

Czy damy radę to już zmienić

Czy damy radę to już zmienić

A teraz wszystko jest już inne

I może stanie się niewinne

Jak uśmiech dziecka, który wraca

I w tych wspomnieniach się zatraca

Więc nie pozwólmy im tak zniknąć

By nam nie było później przykro

O Babilonie, Babilonie

Twój obraz w mojej głowie płonie

O Babilonie, Babilonie

Czy kiedykolwiek cię dogonię

Target, kontrahent, marketing (Babilon)"

Proszę nie.

14.10.2014r, jest już po 23...
Wiedziałam, że będzie ciężko. Wiedziałam, że będę tęsknić. Nie sądziłam, że tak bardzo. Im bardziej jej nie ma, tym bardziej zauważam jak bardzo bliska mi była. Jedyna w swoim rodzaju. Jest sporo bliskich mi osób, ale przykro mi... nikt nigdy nie będzie mi tak bliski jak Paula. Nikt jej nigdy nie zastąpi. Otaczam się ludźmi, w których widzę jej cechy, choć odrobinę jej sposobu patrzenia na świat, ale nikt nie będzie takiego miał. Nigdy. Brakuje mi tego jak bardzo byłyśmy do siebie podobne, tego, że mając problem, mogłam spędzić z nią godziny milcząc i w większości przypadków te godziny milczenia rozwiązywały problem, bo wystarczyło, że byłyśmy razem. Wiedziałam co mi powie, a ona wiedziała co ja jej powiem. Dlatego zdarzało się, że nie mówiłyśmy sobie o pewnych rzeczach, bo wolałyśmy, żeby pewne rzeczy nie były usłyszane, ale chyba długo nie dało się tak wytrzymać. Chyba za dobrze się znałyśmy i wiedziałyśmy kiedy coś było nie tak, ale nikt nigdy nie drążył, czekałyśmy, aż przyjdzie moment, że będziemy gotowe powiedzieć sobie o co chodzi, co się stało. Cholernie mi tego brakuje, nigdy nie powiedziała mi, że robię coś źle, że to ja popełniam błąd (choć pewnie milion razy tak myślała).
Podsumowując: jest źle, jest bardzo źle, wręcz do dupy. Ale niech nikt mnie teraz nie pociesza, nie tego potrzebuję, bo nikt nie wie czego potrzebuję, tylko ona mnie znała na tyle, żeby wiedzieć co i jak zrobić, żeby było lepiej. A dopytywanie i pocieszanie pogorszy sprawę.

Zaczyna się jesień, po dzisiejszym dniu nie da się powiedzieć, że jest inaczej. Prawdopodobnie będę musiała iść do kolejnego lekarza. Dzień był ogólnie niesamowity, wesoły i w ogóle, ale... ALE... Jeśli tym razem usłyszę, że poza proszkami, mam przyjść na terapię to chyba to zrobię, tym razem już chyba oszaleję, ale najpierw poczekam na diagnozę. Tym razem nie dam rady, bo nie ma Pauli.

"Jedziemy w górę mapy, morze jest na północy

A z nami leci ziemia jak wystrzelona z procy

Wiem, że do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę

Nie mogę odpowiedzieć, przy drodze drzewa liczę

hej hej na pierwszy rzut oka

hej hej nie widać, że kocham

hej hej na pierwszy rzut oka

Nie widać, że cię kocham

hej hej na pierwszy rzut oka

hej hej nie widać, że kocham

hej hej na pierwszy rzut oka

Nie widać, że cię kocham

Śledzę jak kabli linie zbliżają się do siebie

A potem oddalają na zachmurzonym niebie

Zaparowane szyby, palcami po nich piszę

A ty coś do mnie mówisz, wiem i wszystko słyszę

hej hej na pierwszy rzut oka

hej hej nie widać, że kocham

hej hej na pierwszy rzut oka

Nie widać, że cię kocham

W krainie nigdzie-nigdzie zaplątany sam w sobie

Trochę egoistycznie siedzę i nic nie robię

Ciało jest obecne, grzeczne i na kanapie

Duch wolny się wyrywa i hula razem z wiatrem

Krzyczysz, że chowam się przed tobą i jestem skryty

Lub chcąc być blisko ze mną solidarnie milczysz

Kochając i się złoszcząc znosisz to cierpliwie

Ja też cię bardzo kocham, tylko trochę autystycznie

Wiem o tym wszystkim, ty chyba też wiesz

I choć nie płaczę przy tobie, coś między nami jest

Uśmiecham się do siebie trochę tajemniczy

Znów pytasz o czym myślę, odpowiadam że o niczym

hej hej na pierwszy rzut oka

hej hej nie widać, że kocham

hej hej na pierwszy rzut oka

Nie widać, że cię kocham"

Jeśli to jakimś cudem dotrze do Pauli, będę wdzięczna.